BENİM KAHRAMANLARIM

21.11.2021 - 18:44
Yorum Yap
Süreyya Tanaçar

Süreyya Tanaçar

Merhabalar.
 
Arada bir hiç düşündünüz mü, en zor veya kötü anınızda birden bire ortaya çıkan bir kahramanınızın olduğunu. Bazen eş, dost, akraba olabileceği gibi tanımadığınız birisi de olabilir. Planlı değildir, aniden ortaya çıkıp size kısa bir yardımda bulunup kaybolurlar veya kalıcı da olabilirler. 
 

 

Benim çok değişik kahramanlarım oldu. Yaptıkları iyiliği unutamadığım, hayatımın belki de akışını değiştirenler. Hatırlayabildiğim ilk kahramanım beş veya altı yaşlarımdayken karşıma çıktı. Ben çok güzel bir çocukluk dönemi geçirdim. Tam yaşanması gereken hayallerdeki çocukluktu. Her tür sokak oyununu oynadım. Çocukların yapması gereken her türlü çılgınlığı yaptım. Klasik facialar yaşadım. Yine de sokakları hep sevdim :)) 

 

Eskiden hazır alınan oyuncaklar gibi lükslerimiz yoktu. Genelde çocuklar yaratıcı zekalarını kullanıp kendileri oyuncaklarını yapar veya kendisi için yapılmış olanı kullanırlardı. Melek babamın marangoz arkadaşı benim için tahta bir kılıç yapmıştı. Beş veya altı yaşında olduğunuzu düşünün size ait , adınıza yapılmış bir kılıç. Çok kıymetli kılıcımla yatıp kalkıyordum. Bir gün aramızda iki yaş olan ablam ve komşumuzun kızıyla sokakta oynamaya çıktık. Birkaç apartman ileride arkadaşımla aramızda itişip kalkışırken kılıcım binanın bodrum penceresinin demir mazgalının içine düştü. Üç kafadar demir mazgalı kaldırıp alma fikrine kapıldık. Ben ve komşu kızı demir mazgalı tutarken, ablam içine girip kılıcımı aldı ve çıktı. Demir mazgal çok ağırdı ve ellerimizi kesmişti. Ablam çıktı diye demiri bıraktık. O anlar asla hafızamdan silinmedi. Havaya fıskiye gibi kan fışkırdı. Üçümüzde şaşkın kana baktık. Hiçbirimiz kıpırdayamıyorduk. O sırada apartmanın içinden 15 yaşlarında genç bir kız koşarak çıktı ve mazgalı kaldırıp ablamın ayağını çekti. Ayak başparmağı kopmuş sallanıyordu. Sadece bir deri parçası parmağı tutuyordu. İnanılmaz kan vardı. Genç kahramanım ablamı kucağına alıp, nerede oturduğumuzu sordu. İşaret ettik ve önünden koşarak yolu gösterdik. Arkadaşım şokun etkisiyle sürekli bağırarak anneme ve herkese ablamın ayağının koptuğunu söylüyordu. Annemin şokunu tahmin bile edemem. Ortalık karıştı tabii ki. Komşular , annem, herkes ablamın üzerine atladı. Allah’tan hastanenin yakınında oturuyorduk. Parmak dikildi, uzun bir tedavi dönemi geçirildi. Hasar kaldı maalesef. O olaydan sonra kahramanım genç kızı bir daha hiç görmedim. Eskiden insanlar mahallesindeki herkesi tanırdı. Kahramanım olayın ne öncesinde ne de sonrasında tanınamadı. Sanki aniden var olan bir melek gibi göründü ve kayboldu. Kılıcım ise olay anında tarih oldu, kendisini bir daha hiç görmedim.

 

Hayatımın sonra ki evrelerinde de kötü olaylarda veya zor zamanlarımda, anlık kahramanlarım göründü ve kayboldu. Bazıları kalıcı kahramanım olarak kaldı. 
 
Geçen hayatınızı düşündüğünüzde mutlaka sizin de belki şu ana kadar fark etmediğiniz, şimdi hatırladığınız kahramanlarınız olmuştur. Umarım ihtiyacımız olmasın ama kahramanlarımız hep olsun :))
 

 

Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin . 

YORUM YAZIN

Hava Durumu
+7
°
C
H: +
L: +
Konya
Çarşamba, 04 Aralık
7 Günlük Hava Tahmini
Pe Cu Ct Pz Pt Sa
+ + + + + +10°
-2° -1° + +