Vuslat
Sabırla, sükûnetle ve yeterince beklenirse gün olur insan insana, ayrı düşen, sevda çeken sevgiliye, mevsim bir başka mevsime, tohum toprağa, toprak suya kavuşur. Bu kavuşmalar renk renk açan çiçeklerle, bin bir derde deva meyvelerle, mutlulukla, huzurla taçlanır. Bu kavuşmaların dışında öyle bir kavuşma vardır ki hiçbirine benzemez. O kavuşma onu dileyen, bekleyen için bir düğün misalidir, özeldir, güzeldir, ilahidir. İşte bu kavuşmayı Mevlana bir “Düğün Gecesi” ya da “Vuslat” olarak ifade etmiştir.
Mevlana Celaleddin-i Rumi İslam dünyasının büyük mutasavvıflarından biridir. Horasan’da doğmuş ve 21 yaşındayken babası Bahaeddin Veled ile birlikte, o dönemde Selçukluların başkenti olan Konya’ya yerleşmiştir. Yaşamı boyunca yaratana olan aşkından bahsetmiş, sevgiyle, hoşgörüyle yaşamış, yaratılanı Yaradan’dan ötürü sevmiş, hiç kimseyi ayırmamıştır. Sevgi ve hoşgörü üzerine yaşanmış bir ömrün ardından 66 yaşında hayata veda edip vuslata eren Mevlana geriye Mesnevi, Divan-ı Kebir, Fihi Ma Fih, Mektubat, Mecalis-i Seb’a gibi, ülkemizin dışında da bilinen ve takip edilen birbirinden değerli eserler bırakmıştır. Bizlere düşen bu eserleri anlamak, anlatmak, düşüncelerinden feyz alarak yaşamaktır.
Biz fanilerin çoğu ölümden korksa da Allah’a duyduğu sevgiyi aşk olarak betimleyen Mevlana için ölmek sevgiliye kavuşmak, sonsuz mutluluğa ulaşmak, yeni bir doğuş, yeni bir başlangıç günüdür. Ona göre ölüm insanın aslına, geldiği ilahi kaynağa dönmesidir, bedenden yani cisimden kurtulup Rabb’ine uçmasıdır. İşte bu yüzden Mevlana’nın Rabbine kavuştuğu gün Mevlevilikte Şeb-i Arus yani “Düğün gecesi” olarak adlandırılır ve vuslatın (17 Aralık) her yıl dönümüne denk düşen haftalarda Konya’da törenlerle anılır.
Kovid-19 salgını nedeniyle bu yılki “Vuslat” yıldönümü, önceki yıllarda gerçekleşen salon, açık hava ve sahne faaliyetlerine yer verilmeyecek şekilde planlanmıştır. 747. Vuslat Yıldönümü, Uluslararası Anma Törenleri (Şeb-i Arus) kapsamında, Mevlana Kültür Merkezi'nde yapılacak Mevlevî Âyin-i Şerîfi’ ve Sema törenleri salgının gölgesinde geçecek olsa da umuyorum ki sadece sosyal, kültürel bir faaliyet olarak görülmez, yeniden düşünmeye, Mevlana’nın düşüncelerindeki derinliği bir kez daha anlamaya, özümsemeye aracı olur.


