Sen İstemediğin Sürece Seni Kimse Üzemez…
Hayatımız boyunca bilmemiz gereken en önemli şey: Yaşarken başımıza her şey gelebilir. Şayet başımıza gelen şeylerden dolayı hayatı veya kendimizi suçlarsak, olaylardan pişmanlık, suçluluk ve haksızlığa karşı ezilmişlik duygularıyla savaşırız. O halde olumsuz bir duygunun bize yıllar boyu hükmetmesine ve tesiri altına almasına izin vermemeliyiz.
Başımıza gelen her olayı gerçekçi yorumlamalı, kendimizi suçlu veya kurban rolüne sokmamalıyız. Nasıl ki ölümler ve kayıplar olacaksa hayatta her olacak olay bizim içindir. Her insan, öleceğini bilerek yaşar. Hatta öleceğini bilerek yaşayan tek canlıdır insanoğlu.
Ama bir yakınımızı kaybettiğimizde dayanılmaz acılar yaşar, hayatımızın bir daha düzene girmeyeceğini düşünürüz. Oysa dünyadaki en başarılı, en güçlü önder olan insanlar da birçok yakınını kaybetmiştir, ama hayata dört elle sarılıp yoluna devam etmektedir. Yaşadığımız olayların bizleri çok derinden etkilemesi; bizim yapısal özelliğimiz, yetişme şeklimiz ve öğrenme şeklimizden kaynaklanır.
Her ne kadar yapısal özelliklerimiz, mizacımız ve niteliklerimiz önemliyse de bunları değiştirmek ve zamana uydurmak mümkündür. Hayattan ders çıkartmak kabullenmek ve olduğu gibi akışa bırakmak bizleri hayat boyunca ulaşmak isteğimiz yere götürecektir. Bir diğer önemli olan şey ise olaylara inanç boyutundan bakmaktır. Kaza ve Kader inançlarımızın bizlere aktardığı, elimizden gelen her şeyi yaptıktan sonra kabullenmek gerektiği ve tefekkür ile o konudan ders almamızı söyler.
Dünya için asla kendini üzme der inancımız... Bunun yanında her zaman her şeyin de başımıza gelebileceğini de belirtir. O halde bizim yapacağımız şeyler, başımıza ne gelirse gelsin tefekkür ile sakin kalmak ve ne yapabilirim olacaktır. Bu şekilde hayat bize baş edebilmeyi gösterecektir. İnancımız gereği teslimiyet; Gerçekliği görme ve hayata bakış açımızın nasıl olması gerektiğinin mesajını verir yani mücadele et ama kendini savurma der. Kabullenmek, teslimiyet ve pes etmek değil onunla güzel bir mücadele etme yolculuğunun ilk adımıdır.
Örnek olarak; Bir insanın tedavi edilmesi gereken bir sağlık sorunu ya da hastalığı varsa ilk önce o hastalığını kabul etmesi gerekir. Hastalığını kabullenmesi ile tedavi olması gerektiğini bilir ve mücadelesini pozitif bir yönde ilerletir, bu şekilde her zaman kazanan olacaktır. Bir başka hasta olan kişinin ise sağlık sorunu vardır ve hastadır ama hastalığını kabul etmez bu benim kaderim ben bununla yaşayacağım bu hastalık geçmez diyerek onunla her gün yaşamaya devam ederse mücadele bitmiştir artık iş işten geçmiş olacaktır.
Yani gördüğümüz üzere gerçekleri görmek kabul etmek boyun eğmek değil mücadele etmektir. Kendimizi üzmeyeceğimize, olayların bizi üzemeyeceğine inandığımız an, beynimiz çözüm odaklı düşünmeye başlar. “ bu sorunu nasıl hallederim, nasıl üstesinden gelirim” mesajları alır. Aslında insan zor durumda iki seçenekten birini seçer. Ya hiçbir şey yapmaz sadece üzülür ya da çözüm üretir. Yaşadığımız şey her ne olursa olsun, bunun tıpkı ölümler, kayıplar veya dibe vuruşlar gibi zamanla geçeceğine inanmalıyız. Biz istemedikten sonra hiçbir olay durum bizleri daha aşağıya ve olumsuzluklara doğru götüremez.
Sadece o anki olaya odaklanmalı, derinleştirmeden bakmalıyız olaylara. Karşılaştığımız bir haksızlıkta yaşanılan her olayın bir çözümünün olduğuna hem yaşamsal alanlarımızda hem inançsal alanlarımızda bunun bir geri dönüşünün olacağını bilmeliyiz. Sürekli üzüntü veren olayı düşünmek üzüntüyü arttırır. Üzüntüyü bitirmek istiyorsak, ilk başta üzüntüyü hatırlamanın, düşünmenin hiçbir şeyi çözmeyeceğine inanmalıyız. Düşünmek çözmek değildir. Çözmek akışına bırakarak pozitif bir bakışla hayata devam etmektir. Nasıl düşünürsek öyle hissederiz. Hayat karşımıza yeni sorunlarla gelmeye devam edecek. Ya çözmeyi öğreneceğiz ya da sadece üzüleceğiz.Hayatı akışına bırakmak bizleri mutluluğa doğruya götürecektir.


