POTANSİYELİNE GÜVENİLECEK BİRİ: ÇOCUK
Bir anneyle konuştuğumda şöyle demişti: ‘ Kendimi çok yorgun ve bitkin hissediyorum. Öfkemi kontrol edemiyorum ve ani patlamalar yaşıyorum.’
Başka bir anneyle konuştuğumda ise: ‘ Hiç durmadan koşuyoruz ve bu beni yoruyor; çocuklarıma yetişemiyorum.’ Demişti.
Sahi anne babalarımızda böyle miydi? Bizi yetiştirirken böyle tükenmişlik hissediyorlar mıydı? Sorduğumda annem şöyle demişti: ‘Böyle bir telaş asla yoktu, daha sakin ve dingin daha az stres yaşardık.’ Demişti. Bazen bizi hayretle izleyen anne babalarımız olduğunu duyuyorum.
Yetişen her kuşakla birlikte onları yetiştiren anne ve babalardan da beklentiler artıyor. Toplumun gelişmesi için bazı kalıpların da değişmesi gerekiyor. Geçmişten gelen anlam veremediğimiz, sorgulamadan yaptığımız bazı kalıplar… Ailede demokratik bir yapının oluşması gerekir. Sorumluluklarını korkudan yerine getiren bir çocuk değil… Dolayısıyla şimdiki ebeveynlere çok iş düşüyor. Çocuğumuzu tanımamız ama ondan önce kendimizi tanımanız gerekiyor. Çocuğumuzun beklentilerini, düşüncesini, değerlerini ve aile ilişkimizi sağlıklı tutmamız önemli. Bilen, anlayan, sevgi dolu gözlerle hayata bakmak ve böyle nesiller yetiştirmek kendi elimizde… Güler yüzlü, sakin, anlayan ve anlatan, ailesine şükür duygusu ile bakan bir anne ve baba olmak çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük armağandır. Çocuklar böyle bir armağanı hak etmiyorlar mı? Çocuklarımız da bizim gibi sadece bir çocukluk yaşayacaklar. Bu dönemi onlarla doya doya yaşayın.
Anne-babalık zor bir meziyet. Nesiller boyu daha çok ‘Güç’ e dayalı bir yetiştirilme tarzı gördük. ‘Korku Kültürü’ nden bahseder rahmetli Doğan Cüceloğlu. Bir yazısında şöyle yazıyordu: ‘’ ‘Güç’ten başka hiçbir değer tanımayan korku kültüründe, çocuk terbiyesi utandırmaya ve dayağa dayanır. Böyle bir çocuk terbiyesi ya ‘arsız’ ya da ‘pısırık’ insan yetiştirir. ‘’ Bu yazı üzerine bir düşünelim. İçimize bir dönelim ve anlamaya çalışalım. Annem bağırmasın yapayım dediğiniz zamanlar olmuştur. Ya da babam huzursuzluk çıkarmasın o yüzden yaptığınız zamanlarda… Ya da çocuğunuz, yapmak istemezken sesinizin tam yükseleceği zaman yaptığını fark etmişinizdir. Olay tam da burada başlıyor ya da bitmeli mi demeliydim? Korkudan yapan bireyler değil neden yaptığını veya yapmak istemediğini bilen, ifade edebilen bir ortam daha sağlıklı olmaz mıydı? Çocuklarımızın olabileceklerinin en iyisi olarak yetişmeleri bir ekip işidir ve bu ekibin en önemli parçaları anne-baba ve öğretmenlerdir. Sorumluluk duygusu bir toplumun uygarlığını gösterir. Korkudan sorumluluğunu yerine getiren çocuklar yetiştirmemek için bir an önce sağlıklı ve özgür bir aile ortamına geçmek olmalı gayemiz. Çocuklarımızın bedenen ve ruhen sağlıklı yetişmesi toplumun en önemli konusudur.
Çocuğumuzun muhteşem bir potansiyeli olduğunu bilmeliyiz. Çocuğumun doğuştan getirdiği potansiyeli kullanabilir ve geliştirebilir, diyerek ona güveniyor musunuz? Eğer cevabınız evetse çocuğunuz çok şanslı. Güvenen bir anne babası var ve bu güçle güvenilen bir yetişkin olur. Güvenilen çocuk huzurludur, güvenilen çocuk güler yüzlüdür, güvenilen çocuk umut doludur, güvenilen çocuk mutludur. Amacımız çocuğumuzun doğuştan getirdiği bu potansiyeli geliştirmek olmalı. Çocuğumuza yapabileceğimiz en büyük iyilik doğuştan getirdiği potansiyeline güvenmektir. Anne-baba olarak kendimizi tanımalı ve çocuk yetiştirmenin ekip işi olduğunu unutmamalıyız.
Çocuklarımız bizim geleceğimiz. Geleceğimiz için sağlıklı bir gelişim ortamının oluşması ve farkına varılması umuduyla…


