Lâ TAHZEN
Yeni Haftaya Merhaba!
Merhaba kavuşma sevinçleri!
Yılın son haftasında buluşmuş olmanın mutluluğu ile!
Öncelikle yazdıklarımı okumaya değer görüp zaman ayırdığınız için teşekkürler.
Yazmak benim için hep bir deşarj olma yöntemi oldu.
Kendimi iyileştirme şekli de diyebiliriz.
Kimsenin nabzına göre şerbet vermek gibi bir niyetim olmadı hiç…
Kimse de beni takdir etmek zorunda değil elbette…
Ve bilinmesine izin verdiğim ölçüde anlatıyorum kendimi.
Çok fark edilemese de…
Yılın bu son günlerinde güle güle diyorum kimi yaşanmışlıklara.
Ben yolcu ediyorum tüm değer verip de ruhumu incitenleri.
Ben yolcu ediyorum yüzümdeki ve yüreğimdeki gülümsemeyi gözlerimde dondurup
hayal kırıklığına uğratanları…
Hem gülümsemeyle hem de birkaç damla gözyaşı ile.
Sanki bir tren garında el sallayarak uğurluyorum.
Kalbimde yara açan, beni inciten, hüznüme sebep olan herkesi affediyorum.
Kindar olmadım zaten hiçbir zaman.
Ama sabaha çıktıktan sonra akşamı, akşama kavuşunca da sabahı beklemek istemiyorum artık.
Mevlana’nın bu sözleri, bu sabah karşıma ilk gelen yazıydı ve bende tekrar derin duygular oluşturup düşünmemi sağladı.
Belki de evrene bırakma zamanıydı her şeyi.
Mevlana’nın da dediği gibi;
Lâ TAHZEN / ÜZÜLME!..
Her zorlukla birlikte kolaylık vardır.
Yani kolaylık zorluğun içinde saklıdır.
Bir başka ifade ile:
Kolaylık, zorluk zannettiğimiz şeyin ta kendisidir!
Lâ TAHZEN / ÜZÜLME!..
Sevgili Dostlar,
Yeni başlayan yıl ile
HAYATA yeni bir sayfa açalım!
NEFESLERİMİZİ,
İNSANCA YAŞAMA ÇABAMIZI,
BİZİ BİR ARAYA GETİREN KADERİ,
SEVİNÇLİ, HÜZÜNLÜ HALLERİMİZİ...
Ne varsa ilk tadımda yaşayalım.
Haftaya görüşmek dileğiyle.
Esenlikle kalın.


