SİZİN HEYBENİZDE NE VAR?

Kayıt Tarihi: 03.06.2024 21:19 - Son Güncelleme: 20.11.2026 03:07
YAZI
A

Standartların bir ölçüsü olduğunu düşünürsek benim için standart hep “kalite” olmuştur.

Peki kalite nedir?

Neye göre değerlendirilmelidir?

Pahalı olan mı?

Zor elde edilen mi?

Genel tanımıyla ”ürün ya da hizmetin beklentiyi en iyi şekilde karşılayabilmesi midir?" 

Her şey den önce “kalite” izafi bir kavramdır bence.

Elbette bu yazıyı yazarak şahsımın kaliteli bir -insan mertebesi- diye iddiam algılanmamalı. Fakat şahsımla ilgili şunu diyebilirim: Gelişime her zaman açık biriyim.

Ve bana göre "kalite"den anladığım şudur: Karşıdakine duyduğun beklentisiz saygıdır.

Her yaptırıma rağmen, yol alabilmek ve kişilerle uğraşmamaktır.

En güvendiklerinden hayal kırıklığına uğrayıp, SABIR göstermektir.

Bazen de sessiz kalmayı başarabilmektir.

Ve aslında sözde kalite olarak addedilen kişileri ve kişilikleri temel alırsanız şayet, nesnel özelliklerle sınırlandırıp kendinizi bir de bakmışsınız kalitesiz, 

kaliteli bireylerden oluvermişsinizdir belki de farkına varmadan.

Ben Serap Atabeyoğlu

Asla kendimle yetinmedim.

Ve hatta çoğu zaman kendimi “hakir görme” gibi haksızlıklarım ve hadsizliklerim olmuştur.

“Bana; toplumun fikirlerinin, benim tavır ve hissettiklerimden hep daha önemli olduğu öğretildi.”

Küçük bir çocukken dediler ki:

“Sen öyle düşünmeyebilirsin.

Sen öyle hissetmeyebilirsin.”

Ama özgürce davranırsan, özgürce hissettiğini söylersen eğer güzel kızım “TOPLUMDA KABUL GÖRMEZSİN, BU SEBEPLE KURALLARA UY."

Hiç alakasız bir konuya geçmiş gibi görünsem de; kabul görülmek için hep dikkatli adımlar atmak zorunda olmaya zorlanan bir hayat yaşadım.

Parantez içinde “Sanki toplumun beni kabulü çok da önemliydi. “

Öğretilen verilerle veya şartlanan kuralların yanında, aile baskısı, çevresel faktörler; bulunduğum ülkenin ve çevrenin etnik ve sosyal baskıları, farkında olamasam da şimdiki beni oluşturdu diyebilirim.

Ve elbette hayatımda istemeden attığım bu zorunlu adımlar, düzene uyumlu, mükemmeliyetçi, dikkatli, hassas, detaycı, duygudaşlık kurabilen, ideal bir evlat, eş ve çalışan olmamı sağladı. 

Aslında sözde “kalite” kavramını doğaçlama getirdi hayatıma.

Kişilik özelliklerim, yılların getirdiği zorunluluk, kabul görme isteği ve kaybetme duygusunun verdiği negatif enerjiyle ve elbette kişisel yeteneklerim sayesinde kaliteyi bırakın kucaklamayı; her nefesimde soluklar oldum.

Bu, şans mı dersiniz şansızlık mı bilmiyorum dostlar!..

Ama ben her ikisini de diyorum.

Genetik faktörlerle; kişiliğimle; şartlandırılmalarla; yok sayılmalarımla; incitilmelerimle, ne maalesef ki değersiz görülmelerimle, nankörlük edemem elbette; haddinden fazla değer görmemle...

İşin özü; “Özümde olanlarla” şu andaki beni şekillendirdim.

Ne kadar kabul görsem de toplumda şu anda,

Ne kadar sayılan olsam da,

Ne kadar sevilsem de,

Ne kadar sevmek -tüm insanları-koşulsuz olsa da yaşamımda,

Ne kadar beklentisiz olsam da,

Ne kadar beklentide olsam da;

İster istemez adımları tırmanmamı sağladı.

Birde baktım ki hiç beğenmediğim BEN aslında ne değerli nitelikleri ve zorunlu koşullarla özümle yoğuruvermişim!..

Sınırlı ömrüm var biliyorum.

Ve artık babam Mustafa Sarısoy’un kattığı değerlerin çok önemli olduğunu ve ne kadar önemsiz olduğunu anlayacak bir yaştayım.

Öğrenen küçük bir çocuğum hala. Her zaman hayatı, günü, anı kaçırmama sevdasında oldum. Bir yandan yetişirken, öğrenirken, deneyimlerken. 


Şair, Yazar Ayşe Akdoğan’ın dediği gibi;

Yaşamak,

Kekik kokulu bir sevda ile

Uyanmaktır yeni güne

Bir kuru ekmekle mutlu olmaktır yaşamak

Bir bardak çayda

İçten katışıksız bir gülüştedir

Yaşamak

Bir çiçek yaprağında dostu özlemek

Sevdiğinin sol göğsünde ölmektir

Yaşamak

Güneşin eteklerinde buz tutarken

Yüreklerimiz

İnadına bir türkü tutturmaktır yaşamak..

Yol almaya devam ederken hayatta; huzurluyum her şeye rağmen. 

Ve geri kalan yolculuğumda en büyük isteğim artık sadece AN’ ın tadını çıkararak bir sürü küçük mutluluk doldurmak HEYBEME.

Ve 19.yüzyıl Romalı şair Horace dediği gibi:

“Sadece AN’ ı yaşayan mutlu olabilir” 

‘AN’ a yani “CARPE DİEM”

Mutlu haftalar diliyorum tüm dostlara!..

ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

F***z Kıymık

03.06.2024 22:47

Harikasınız hocam bir edebiyatci kimliğini aratmayacak güzel bir yazı olmuş

Öm*r A***k

04.06.2024 01:44

Yaşamak ve mutluluk çok güzel özetlenmiş elinize sağlık

N****n Üstün

04.06.2024 14:24

Heybeyi hayatin bize sunduklarıyla doldurduk. Yıllar geçtikçe heybedekileri taşımak bizı yordu. Şimdi heybe de boş gönül de.....