YA DIŞINDASINDIR ÇEMBERİN YA DA İÇİNDE YER ALACAKSIN
Mutlu haftalar tüm dostlara,
Bir zamanlar Doktor Hatice halam vardı benim.
Rahmetli babam gülüşümü, konuşma tarzımı hep ona benzetirdi.
Mümkün!..
Çünkü idolümdü benim için halam.
Çoğu özelliğini içselleştirmiş olabilirim.
Ya da genetik çekimdir.
Yıllar önce İtalya’daki ihtisas eğitiminden Türkiye’ye, Konya’ya , bizim eve döndüğünde içimdeki coşkuyu anlatmak mümkün değildi.
Kendi evini bulana kadar birkaç ay bizimle yaşamıştı, o sıralar ilkokulu da yeni bitirmiştim.
11-12 yaşlarındayım yani.
Halamın mis kokusunu hiç unutmam. Teninin kokusu, kıyafetlerinin kokusu muhteşemdi, çok net hatırlıyorum!
Kokusu hala burnumun ucunda sanki.
Çok havalı, bakımlı, neşeli, mütevazı, hayat dolu bir kadın…
Bir de bolca kaset vardı valizlerin birinde.
Bizim evdeyken dibinden ayrılmazdım.
Ben de çekingen, içine kapanık bir çocuktum. Öyle her arzu ettiğimi ya da her aklımdan geçeni dile getirebilebilen değildim hani.
Çoğu basit istekler için bile cesaret toplamam gerekli idi, çevremde ne kadar yakınım olursa olsun.
Bir gün cesaretimi toplayıp, kasetleri dinleyip dinleyemeceğimi sordum.
Elbette ki izin verdi.
Yabancı müziklerle ilk tanışmam ve aşık olmam oradandır. Oysaki babam “Bu kız uzaydan mı geldi, nereden bilir bu müzikleri?” demesi boşaydı aslında.
Halam ilk temelleri atmıştı oracıkta.
Sadece yabancı müziklerle değil,
Yeni Türkü grubuyla da halam sayesinde tanışmıştım.
“YA DIŞINDASIN ÇEMBERİN
YA DA İÇİNDE YER ALACAKSIN,
KENDİN İÇİNDEYKEN KAFAN DIŞINDAYSA”
Ve küçücük bir çocukken bir şarkıda öğrendim:
“Ya dışındayım çemberin ya da içinde yer almalıyım.
Kendim içindeyken kafam dışında olmamalı hiç!..”
Yani ya kabul ettim içinde bulunduğum durumu teslim oldum ya da mücadele ettim.
Mücadele en çok tercih ettiğim olsa da arada mücadelesiz teslim olduğum “yani çemberin dışında kalan tercihlerim” olmuştur.
“Kendim içindeyken kafam dışında” seçeneğini,hayatın getirdiği durumlar yaşasam da dürüst ve cesaretli davranıp içimdekini dile getirmede çekincem olmadı hiç.
Sanıyorum kritik nokta da bu.
Kendimiz içindeyken kafamız dışarıda olmasına sessiz kalmak ya da kalmamayı tercih etmek…
İçine kapanık basit bir isteği dile getirmek için bile cesaret toplaması gereken bir çocuk olarak bir şarkı bana geleceğin temelini attı.
Kendim içideyken kafam dışında olmaması için cesaretli, ilkeli, yürekli ve kararlı bir birey olmamı sağladı.
48 yaşında kanserden öldü benim halam.
Onun yaşını az oldu geçeli.
Ne doğum günü ne ölüm yıldönümü , şu an bu yazım.
Bu şarkı aklıma geldi.
Halamı hatırlattı.
Çocukluğuma gittim.
Şimdi düşünüyorum.
Çemberin içinde kalmak mı kolay?..
Çemberin dışında mı?..
Ya da kendimiz içindeyken kafamız dışında kalacak durumlarda nasıl davranmalı, neyi seçmeli?..
Sizce hangisi?..
Haftaya görüşmek dileğiyle…


