Ya Hemen Derse

Kayıt Tarihi: 27.10.2026 19:55 - Son Güncelleme: 20.11.2026 11:39
YAZI
A

İnsanın yaşadığı hayatta beklentilerinin olması kadar doğal ne var ki? Hepimiz birbirimize ihtiyaçlı olarak yaşıyoruz ve tabi yakınlık derecelerimize göre de beklentilerimiz artar ya da azalır. 

 Peki beklentilerimizi kim belirler? Kendimiz mi belirleriz yoksa karşımızdakinin ne kadar fedakâr olabildiği mi? Bu sorunun cevabını bir türlü bulamıyorum. Kendi kendini yeniden yeniden doğuran bir döngü. Beklenti içinde olabilmenin en önemli hareket noktası sevgi diye karar verdim en son. Sevildiğini bilen insan karşısındakinden bir şeyler isteyebilme hakkı bulur kendinde. 

 Küçük birer çocukken herkes tarafından sevildiğimizi bildiğimiz için rahatça bir şeyler isteyebiliriz. Büyüdükçe artık sevimliliğimizin öz kütlesi azaldığından mıdır nedir isteklerimizin hepsinin yerine getirilmediğini fark ettikçe, daha az istemeye başlarız. Tabi ardından herkesin bizi sınırsız ve sorgusuzca sevmediğini de fark ederiz. Artık hep alan taraftan veren tarafa transferimiz gerçekleşmiştir, gözümüz aydın olsun. Bizden daha küçükler de bizden cevaplanmasını istedikleri beklentiler üretmektedirler. Yaşasın büyüdük asın bayrakları asın asın…

Bazen birey aynı listede bulunan diğer talepkâr arkadaşları ile aynı şartlara sahip olduğu halde, beklentilerin bazen üzerinde bazen ise altında kalır ulaşılan sonuçlar. İstenilenden fazla mutluluk söz konu ise pek sorgulanmaz durum. Mutluluk huzur veren seviyeye ulaşamamış ise neden diye sorgulanır. Neden olacak, tabii ki sevgiden. Örneğin aynı iş yerinde birebir aynı işi yapan, aynı maaşı alan iki çalışan düşünelim. Biri diğerinden daha mutlu beklentilerini çekinmeden besleyebiliyor. Diğeri hiçbir olumsuz tavırla karşılaşmadığı halde beklenti içine girmek aklına bile gelmiyor.  

Şartlar eşit olduğu halde beklentileri yönetene sevgi oldu yine. Sevgi laboratuarlardaki deney tüplerine dökülemez. Sevgi hassas terazilerle tartılamaz, metreküpü bilinemez, mikroskop camlarında da görünmez. Madde 3 halinden biriyle bir şekilde ölçülebiliyorken sevgiyi hiç birim ile ölçülendirmek mümkün değil. Yalnızca hissedilebilir, hissettirebilir sevgi. 

Sevildiğimizi hissettiğimizde büyürken geride bıraktığımız küçücük ellerimizi masumca açar bekleriz. Ailemizden, dostlarımızdan, arkadaşlarımızdan, iş arkadaşlarımızdan, komşularımızdan bir şeyler istemek için kendimizde hak buluruz. Kimin bizi ne kadar sevdiğini biliriz ve ona göre isteriz. Aynı şekilde bizden istenecekler de karşımızdakileri ne kadar sevdiğimizi belli ettiğimiz nispette oluyor. Ailemizden koşulsuz sevgi bekleriz. Dostlarımızdan yoldaşlık bekleriz. Arkadaşlarımızdan ara sıra da olsa halimizi hatırımızı soran bir telefon bekleriz. İş arkadaşlarımızdan iş hayatımızın verimli olması için katkı bekleriz. Komşularımızdan huzur bekleriz ve daha pek çok sevgi alanımızdan pek çok güzellik bekleriz… 

Hepimize sevildiğimizi en üst seviyede hissettiğimiz, gönüllü olarak şımartıldığımız, ‘ama’sız isteklerde bulunabildiğimiz samimiyet dolu bir sevgi alanı diliyorum. İstemekten korkmayalım, belki o da bunu bekliyordur… Büyürken istemekten korkar olduk ama yenelim mi bu korkuyu ne dersiniz? Büyüdük ama küçük şeyler isteyebiliriz hala… Mesela bir kahve… Arayın en çok kimi görmek istiyorsanız, bir kahve içimi vakit isteyin. Ne olabilir ki, en fazla telefonu açmaz ya da vakti olmadığını söyler. Ya tamam derse, yarın derse, hatta hemen derse… 

Sözün sonu kahveye bağlanmışken bu hafta ‘Bir Fincan Kahve Olsam’ şarkısını dinlemek münasip olur hani. Söyleyen herkes güzel söylemiş ama Muazzez Ersoy tabi. Söz Ülkü Aker’e, müzik Selahattin Sarıkaya’ya aitmiş. Bir fincan kahve olun hatırınızın o kadim kokusu 40 yıl mis gibi tütsün…

Görüşmek üzere, mutlu kalalım…






ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.