BU NASIL MÜMKÜN OLABİLİR ?

Kayıt Tarihi: 12.12.2021 16:42 - Son Güncelleme: 20.11.2026 01:56
YAZI
A
Merhabalar.
 
Daha öncede bahsetmiştim, çok güzel bir çocukluk dönemi yaşadım. Tam bir sokak çocuğu olarak yapılması gereken her şeyi yaptım :)) Benim için sokakta olmak tam bir özgürlüktü. Gerçi hala da öyle. 
 

 

Sabah en erken çıkabileceğim saatte kendimi sokağa atardım ve  mümkün olduğu kadar da evden bir şeye ihtiyaç duymamaya çalışırdım. Çünkü es kaza eve girersem annem beni tekrar dışarı salmaz diye korkardım. Tabii ki bu durumda da her ihtiyacınızı dışarda gidermenin yollarını öğrenmeniz gerekiyor. Çocukluk garip bir bilinç durumu. Her türlü ortama hızla uyum sağlayan bir sistemi var. Belli bir süre sonra sokakta asla aç kalmazsınız, üşümezsiniz, korkmazsınız, paylaşmayı öğrenirsiniz, yardımlaşmayı, korumayı, yani kısaca hayatın küçük bir modelini yaşayarak öğrenirsiniz. 
 

 

Oyun oynamak muhteşemdir. Ekip oyunları en güzelleridir. Şimdi ki çocukların belki asla tadamayacağı heyecan, hırs, mücadele, birliktelik, kazanma sevinci. Kirlenen elbiseler ve ayakkabılar, çamura bulanmış el ve yüzler. Suratımızda kocaman gülümsemeler. O kadar çok oynanacak oyun vardı ki zaman bize hiç yetmezdi. Sürüklenerek, itirazlar içinde eve alınan çocuklar ertesi sabahı zor beklerdik. Oynanacak oyun kişi sayısına göre belirlenirdi. Çok kişi isteyen oyunlardan, iki kişiyle oynan oyunlara kadar seçeneklerimiz çok fazlaydı. Eğer klasik oyunlardan sıkılmışsak o zamanda kendimiz oyun icat ederdik. Kuralları bize ait olurdu. Çocukların yaratıcı zekasına inanamazsınız. Öyle fikirler, öyle icatlar çıkarırdık ki, keşke şimdiki aklım o zaman olsaydı detaylı not alırdım. Şöyle aklıma geliverenler, ekip oyunlarında yakar top, yedi kiremit, istop, çelik-çomak, körebe, birdir bir, ebelemece, saklambaç, bezirganbaşı, taş vurmaca, bilye gibi. İki kişilik oyunlardan beş taş, dokuz taş, el kızartmaca, sos, çeşitli şarkılı oyunlar gibi. 

 

Bunların dışında farklı faaliyetlerimiz de vardı. Mesela inşaat alanlarından kırılmış kereste, çivi toplayıp evimizin karşısındaki boş arsaya kulübe yapardık. İçine zorla sıkışıp orada otururduk. Bazen de kışın yoğun kar yağmışsa, kulübemizi bakkalın oradan aldığımız ekmek kasasını kullanarak kar bloklarından yapardık. Karnımız acıktığında eve girmeden doymanın yollarını bulurduk. Bazen boş arsamıza ateş yakıp, eli çabuk arkadaşların evden çalıp getirdikleri patates, soğanı közler yerdik. Bazen de özellikle sonbaharda evlere gelen odun, kömürü taşımalarına yardım edip karnımızı doyururduk. Buraya kadar yazdıklarım rutin sokak hareketleri. Şimdi anlam veremediğim kısma geldik. 

 

Bizim çocukluğumuzda sosyal paylaşım platformları, internet vs. yoktu. Hatta sınırlı sayıda telefon ve bazı evlerde televizyon vardı. Yani başka ilçe veya şehirle ortak paylaşımlar yapmak pek mümkün değildi. Üstelikte biz küçük çocuklardık. Peki nasıl küçük çocukların başka şehirdeyken bile aynı şeyleri yapmaları mümkün olabiliyor ? Ben hatırlıyorum ilkokula bile başlamamıştım. Evdeki kırık veya bozuk oyuncak, annemizin yarım ruju, teki kaybolmuş küpe gibi topladığımız eşyaları numaralayıp bir kutuya koyar, küçük kağıtlara da aynı numaraları yazardık. “Boş yok” diye bağırarak cüzi paralara çekiliş yapardık. Oynarken acıktığımızda pelit (palamut) toplayıp ateşte közler yerdik. Boş arsa da sert köklü bitkilerin köklerini soyup yerdik. Neyi yiyip neyi yemeyeceğimizi bilirdik. Şimdi düşününce, nasıl oluyor da biliyorduk? Bize bunları kimse söylemedi, hepsi bizim icadımızdı. Büyüdükten sonra kendi yaşıtlarımla çocukluğumuz hakkında konuştuğumuzda bizim icatlarımızın aynısını yaptıklarını duyduğumda şok oldum. Bu mümkün değildi çünkü farklı şehirler, farklı kültürler ve en ilginci ortak paylaşım yapılamaz olması. Üstelik hepimiz küçük çocuklarız. 

 

Şöyle çocukluğunuza gidip size özel yaptığınız şeyleri yaşıtlarınızla karşılaştırıp dener misiniz? Eski dönemden olanlar elbette :)) Ortak çıkan size özel icatlar varsa ve eğer nasıl olduğunu çözebilirseniz bana da anlatır mısınız?
 
Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin . 
ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Süreyya Tanaçar

Süreyya Tanaçar

Yazarın Diğer Yazıları