EY AKLINI SEVDİĞİM
Merhabalar
Geçen gün yeğenimle mutfak muhabbeti yaparken hatırladığım ve şimdiye kadar aileme bile hiç bahsetmediğim bir anımı sizinle paylaşmak istedim.
Güzel bir Pazar yaz sabahı, ev halkının şehir dışında olduğu o gün, canımdan öte sevdiğim bir çift ve bir tek, üç dostumu kahvaltıya çağırmıştım. Erkenden kalkıp bahçedeki yeşilliğe bakan, geniş balkonumuzdaki masayı hazırladım. Bahçedeki yeşillik ve masadaki görüntü tam bir tablo gibiydi. En son (canınız çekmesin) sucuğu pişirecektim ki soğumasın. Saat kararlaştırmıştık. Gelmelerine yakın sucuğu ocağa koydum. Tam bu sırada kapı çaldı. Bahçe kapısı otomatına basıp karşılamak üzere dışarı çıktım. Gelenler çift olan dostlarımdı. Ne olduysa o zaman oldu. Evin kapısı arkamdan çat diye kapandı. Ben dışarıda kaldım. Ve kabusum o an başladı işte. Ocakta yağın içinde pişmekte olan sucuk, kalp atışlarımın fırlamasına ve panik durumuna girmeme sebep oldu. Sucukla uğraşırken, kedi girmesin diye balkon kapısını, tam kapanmadığı için kilitlemiştim. Aklım beni terk etti. Eve giriş yolu yoktu. Pencereler demirliydi ve evin dış kapısı çeliktendi. Sadece balkon demir kapısı açıktı ama cam kapı kilitliydi. Hemen dostumun eşine balkona tırmanmasını söyledim. Bahçedeki çekici alıp eline verdim. Balkon kapısının camını kırıp kilidi açabilirdi. Çekici defalarca cama tüm gücüyle vurduğu halde, cam kırılmadığı gibi çizilmedi bile. Çaresizlik içinde evin etrafında koşturmaya başladık. Giriş yolu arıyorduk. Bu arada can dostuma gelecek olan diğer dostumu aramasını, hemen bir çilingir bulup gelmesini söyledim. Pazar olduğu için aslında çilingir bulabileceğini de düşünmüyordum. Ama ümit işte. Gelecek olan dostum, bizim takımın beyniydi, belki bir çare bulabilirdi. Artık paniğim yüzünden gözümün önünde canlanan, yağı yüzünden ateş alan sucuk, yanındaki kombiye sıçrayan ateş, yanan evimizin görüntüleri vardı. Belki tüm mahalleyi yakıyor olabilirdim. Kalbim şakaklarımda atıyordu. Beynim yüzlerce ihtimali tarıyordu. Hani derler ya film şeridi gibi geçer diye. Benim ki korku filmiydi. O sırada üçüncü dostum geldi. Ama tek başına! Yanında çilingir yoktu. Bahçe kapısından salınarak girdi. Ben hemen yanına koşup, onlarca soru sormaya çalışırken beni geçip evin kapısına geldi. Cevap alamadığım için öfkemde yükselmişti artık bağırıyordum. Cebinden bir anahtar çıkarıp benim şaşkın bakışlarım arasında çelik kapımızı açıverdi. Hemen onu kenara itip içeri daldım. Ortalık kör dumandı. Sucuk kömür olmuş, tava yanmıştı. Ama Allahtan başka hasar yoktu. Hemen ocağı kapattım. O kör dumanda derin bir nefes aldım. Kalp atışlarım uzun süre düzelmedi. Bir kaç dakika sonra her şey normale dönünce, aklımda yerine geldiğinde, bizim evin anahtarının onda ne aradığını sordum. Önce cevap vermemek için direndi. Sonra açıklamak zorunda kaldı. Rahmetli babası o zamanlar Sıhhi Tesisatçılar oda başkanıydı (Mükemmel bir insandı. Allah’ım cennetinde ağırlasın). Acil durumlar için her kapıyı açan bir anahtarı varmış. Dostum, bizim telefondan sonra durumu açıklayınca babası ona anahtarı vermişti. Tehlike ortadan kalkınca, rahatlamış ve kahvaltı için balkona geçmiştik. Bizim takımın beyni olan dostum, işte o zaman bana yüzyılın sorusunu sordu. “Neden doğalgazın şalterini indirmedin?” :)) Evet tabii ya elektrik, su ve doğalgazın saatleri ve şalterleri evin dışındaydı. :))
Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin .


