Ey Cin Geldiysen :))

Kayıt Tarihi: 12.06.2022 18:45 - Son Güncelleme: 14.11.2026 06:13
YAZI
A

Merhabalar.

Hepimizin hayatında duyduğumuz, gördüğümüz ve belki yaşadığımız doğaüstü olaylar vardır. Bu olaylardan hem korkarız hem de merakla illa ki deneyim yaşamak isteriz. Bilinçaltımız, genetiğimiz, merakımız bizi sürekli dürter. Sonunun belirsizliğine rağmen deneriz. Benim gençlik yıllarımda daha baskın şekilde Cin olayları yaşanırdı. Şehir efsaneleri, tanıklar, aktarılan kişiler bu olayları sürekli gündem de tutarlardı. İster istemez merakımız uyanır bazı denemeler yapardık. Dört arkadaş aramızdaki sandalyeye parmaklarımızı koyup çeşitli dualar okuyarak kaldırmaya çalışırdık. Harfler dizilir, fincan konur, sorulara cevaplar arardık. Tahta kaşıkları sarıp, üzerine tülbent kapatıp, dualar okuyup, isteklerimizin olup olmayacağını ölçerdik. Okuduğum lisenin kütüphanesinde bir kitap bulmuştum. Konu Cinlerle iletişimdi. Denemelerim de kullanmak için, zavallı arkadaşlarımın da aklına girerdim. Benden ve yaptıklarımdan çok çektiler :)) Sonra çalışmaya başladım. İş hayatım yüzünden konuya ilgim azaldı. Yıllar geçti.

Eski evimizde kardeşimle ben aynı odada yatardık. İki divan, bir masa ve karşımızda da çekmeceler ve giysi dolaplarından oluşan gömme bir dolap vardı. Kardeşim tam dolabın karşısındaki pencere önündeki divanda uyurdu. Benim divanım ona dik olacak şekilde duvar kenarındaydı. Karşımda da binaya bakan ikinci bir pencere vardı. Gece yan taraftaki, aramızı sadece küçük bir yolun ayırdığı binanın ışıkları, odamıza görüş alanı yaratacak kadar, loş bir aydınlık verirdi. Bir gece uyumaya çalışırken, aralık kapıdan holün ışığının yandığını gördüm. Ev halkından biridir diye umursamadım. Işık çok uzun süre yanık kalınca seslendim. İşte olaylar silsilesi o zaman başladı. Kapı aralığından gelen bir ışık huzmesi ayaklarımdan başlayarak çok yavaş şekilde yukarı doğru tırmandı. Hareket edemiyor ve ses çıkaramıyordum. İçimden bildiğim tüm duaları karma karışık okumaya başladım. Işık huzmesi tam boğazıma geldiğinde bir anda kayboldu. Derin bir nefes aldım. Tam o sırada karşımdaki gömme dolabın giysi bölümünden vada reklamındaki sesler gibi mırıltılar gelmeye başladı. Kalkıp dolabın kapağını açıp sesin geldiği yolu takip ettim. Hiçbir şey göremedim. Tekrar yattım. Bu arada dakikaların, saatlerin geçişini takip edemiyordum. Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Bu sefer gömme dolabın kapakları ve çekmeceleri açılmaya başladı. Tek tek, ağır ağır hareketlerle açılıyorlardı. Gerginlik ve uykusuzluk bende yavaş yavaş öfkeye dönüştü. Kalktım ve çekmeceleri, kapakları sinirli bir şekilde kapattım. Gün hafif hafif ağarmaya başlamıştı. Yatağın içine girip, stresten yorulmuş, yarı baygın oturdum ve “yeter artık ne olacaksa olsun” dedim. O anda tavandaki floresanın olduğu, kabartmalı kartonpiyer tavan üzerime yıkıldı. Örtümün üzerinde minik minik cam parçaları, toprak parçaları, kartonpiyer parçaları olduğu halde bitkin vaziyette uykuya daldım. Belki iki saat ancak uyumuştum ki annem işe gitmem için beni çağırmaya gelmiş ve gördüğü manzara karşısında çığlık atmıştı. Onun çığlığıyla zıplayarak uyandım. Annem “kızım tavan üzerine yıkılıyor ve sen altında nasıl uyuyorsun ?” dedi. Onu mutfağa götürdüm. Kahvaltı hazırlarken ablamda geldi. Gece olanları onlara anlattım. Ablam akılcı ve mantıklı bir insandır. Bana “tavanın yıkılacağı manyetik olarak sana malum olmuş. Diğer yaşadıkların beyninin aldatmacası” dedi. Evet mantıklıydı, ta ki kardeşim gelip “abla deli misin sen, gece vakti çekmeceleri, dolap kapılarını vurarak kapattın” dedi. Annem, ablam ve ben bir süre ona bakakaldık. Demek ki şahidim de varmış. Ama kardeşim çok korkardı böyle şeylerden. O yüzden “Bir şey arıyordum” dedim. Konuyu kapattık, bir daha da hiç açmadık. Bu olaydan sonra müthiş rahatlamıştım ve bütün korkularım aniden yok olmuştu. Hayatın bana izin verdiği sürelerde araştırmalar yaptım. Yaklaşık 30 yıl süren ve bir konuyla başlayıp başka konulara yönelerek, dallanıp budaklanan bilgi yığınında boğuldum. Şu an 3 veya 4 cilt ansiklopedi yazacak bilgiye sahibim. Sözün özü şu BOŞVERİN. Yaratan, olmayan malzemeyle mükemmel bir sistem yaratmış. İnsanlara da akıllarını kaybetmesinler diye kulaklarına ve gözlerine üst eşik, alt eşik sınırı koymuş. Alemler birbirine karışmasın diye de hepsine farklı zaman dilimleri belirlemiş. Düşünün siz elinizi ağır hareketlerle kaldırıp indirinceye kadar cinler bir ömür yaşıyorlar. O halde bulunduğunuz boyuta geçip bir şey yapabilmeleri mümkün mü? Yaratan insana öyle bir beyin vermiş ki, çözülemeyen, anlaşılamayan ve aslında gücünün sınırını hiç bilmediğimiz. Bu yüzden de bazen frekanslar karışıp, kısa devreler olduğunda da biz doğaüstü olaylar zannediyoruz. Yaratanın malzemelerini kullanarak bir şeyler yaratmaya kalkıyoruz. Ya da bu sisteme müdahale edebileceğimizi düşünüyoruz. Oysa tahta kuleler gibi alttan bir tahtayı yerinden oynatırsanız kule çöker. Etkisiz eleman da değiliz. Frekanslarımızı birleştirirsek olabilecek olayların gidiş yönünü etkileyebiliriz. Onun için sürekli pozitif ve iyi şeyler düşünmemiz lazım. Yaydığımız enerjiye dikkat etmeliyiz.

Her şeyden önemlisi şu anı kaçırmamalıyız. Bize verilen hayat dediğimiz kısıtlı sürede güzel izler bırakıp gitmeliyiz.

Sevgi ve Sağlıkla kalın. Ne olursa olsun öğrenmeye devam edin .


ETİKETLER: Süreyya Tanaçar,Konyanın Nabzı,Konya Haber,Köşe Yazıları

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

Süreyya Tanaçar

Süreyya Tanaçar

Yazarın Diğer Yazıları