Bir Yılın Sessiz Muhasebesi

 Bazı yıllar vardır; takvimden iner ama insanın içinden çıkmaz.2025 öyle bir yıldı.Ülke olarak yorulduğumuz, kelimelerin boğazımızda düğümlendiği, sabrın inceldiği bir zaman diliminden geçtik. Yangınlarla kavrulduk, afetlerle sarsıldık, her sabah başka bir acıya uyanmaya alıştık. Güvende hissetmenin, yarını düşünmenin, sıradan bir huzurun bile ne kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırladık. Bazı yıllar yaşanır, bazı yıllar insanın omzuna bırakılır. 2025, taşınan yıllardandı.

Bu büyük yorgunluğun içinde insan ister istemez kendine döner. Benim içinde öğrenilen bir yıldı.2025 çok şey öğretti. 

Herkesi sevmek zorunda değilmişiz.

Herkese kalbimizi açmak, herkese aynı yerden bakmak hiç gerekmiyormuş.

Kendimi daha çok sevmeyi, kendime haksızlık etmemeyi öğrendim. Sınır koymayı… “Yeter” demeyi… Ve susmam gereken yerde değil,susmamam gereken yerde konuşmayı.

İnsanın kendini korumasının bencillik değil, bir bilgelik hâli olduğunu.

İnsanlara fazla anlam yüklemenin, fazladan değer vermenin bedelini ağır ödediğimiz zamanlar oldu. Hayat, süsleyip püslemeden gösterdi: Bu düzen çoğu zaman menfaat üzerine kurulu. Çıkar bitince, muhabbet de bitiyor.Bunu kabullenmek kolay olmasada kabullenilmeyen gerçek, insanın içinde daha çok yara açıyor. Bu yılda en anlamlı cümle herkes kendi kalbinin ekmeğini yer cümlesi sanırım. İyi niyetle yürüyen bazen yorulur, bazen yalnız kalır ama, kötülükle yol alan ise kalabalıklar içinde bile sessizdir. Hayat kimseyi unutmaz; sadece zamanı kendince ayarlar.

2025 aynı zamanda tüm hayallerime ulaşmak için son viraj olan yıl oldu aynı zamanda.Olmaz dediklerim değil… Yıllardır içimde büyüttüklerim.Uğruna günlerimi gecelere bağladığım, uykusuz kaldığım, vazgeçmeden yeniden sarıldığım hayaller…Şimdi o hayaller için son çıkış. Yol daraldı, yük ağırlaştı ama niyet hâlâ sağlam. 

Elbette kırıldık,yorulduk,sarsıldık.

Ama şunu öğrendikki: Yalnızlık her zaman bir eksilme değildir. Bazen insanın kendini korumak için ördüğü sessiz bir duvardır. Kalabalıklar arasında kaybolmaktansa, az insanla ama sahici kalmak daha iyidir.

Şimdi 2026 kapıda. Bu yıla dair büyük cümleler kurmuyorum. Çünkü hayat, sessiz dilekleri daha ciddiye alıyor.

2026 dan önce ülkem için;Bu topraklara huzur diliyorum.Yangınların küle çevirmediği ormanlar, afetlerin yıkmadığı şehirler,bir sabaha daha acı haberle uyanmadığımız, siren seslerinin yerini çocuk kahkahalarının aldığı günler,al bayrağın gölgesinde yaşayan herkes için adalet, emek ve güven diliyorum.

Birbirini tanımasa da aynı acıya üzülmeyi bilen bir millet olmayı yeniden hatırlayalım istiyorum, zor günlerde omuz omuza durmayı, yaraları birlikte sarmayı…Çünkü bu topraklar, en çok birlik olduğunda güçlü.

 Sonra kendim için, ailem için huzur, mutluluk ve kötü niyetin yoluma düşmemesini diliyorum.Ve en çok da sağlık… Çünkü insan ancak sağlığı varsa hayata tutunabiliyor.

Hoşça gel 2026 ve umutla...