Zorbalığın Sezonu

Okullar açıldı… Sıralar yeniden doldu. Ama ne yazık ki, sadece bilgiyle değil; zorbalıkla da doldu. Çünkü her eğitim yılıyla birlikte bir başka sezon da başlıyor: zorbalık sezonu.

Bugün “özgüven” adı altında, aslında terbiyesizliğe kılıf giydirilmiş bir nesil görüyoruz. Saygısızlık, hakaret, alaycılık; sanki başarıymış gibi alkışlanıyor. Oysa gerçek özgüven, başkasını ezmek değil; elinden tutmak, gerçek özgüven, gülüşleri söndürmek değil; gülüşlere sebep olmak.

Sorun şu ki; zorbalık sadece okul sıralarında yaşanmıyor. Hayatın her alanında karşımıza çıkıyor. Toplu taşımada, sosyal medyada, iş yerinde… Gücü yetenin, sesi çok çıkanın haklı görüldüğü bir düzen kurulmuş durumda. Ve bu düzenin adı konmamış bir adı var: zorbalık.

Bugün çocuklarımız arasında gördüğümüz edepsizlikler, aslında baskın bir şekilde ailenin topluma yansıması.Çünkü edep, fıtratta mevcuttur ailedeki eğitimle günyüzüne cıkar. 

Ne acıdır ki, bazı anne babalar çocuklarının edepsizliğine çanak tutuyor. “Aman sesini çıkarma, özgüvenli olsun”, “Kimseye boyun eğmesin, ezilmesin” derken; aslında çocuğunu bencilliğe,terbiyesizliğe, hoyratlığa ve merhametsizliğe alıştırıyor. Halbuki edep olmadan özgüven, sadece arsızlığa dönüşür.

Unutulmamalıdır ki, çocuklukta başlayan zorbalık, büyüdükçe sadece yön değiştirir. Küçük yaşta arkadaşıyla alay ederek, iterek, dışlayarak kendini gösteren bu tavır; yıllar sonra yetişkinlikte terbiyesizliğe, ukalalığa, hadsizlik ve hatta şiddete dönüşür. Bugün aekadaşını ezen,öğretmenine saygı göstermeyen çocuk, yarın evinde eşine iş yerinde patronuna,sokakta komşusuna sonucu daha ağır olan tavırlar sergileyecek. Yani çocuklukta önlem alınmazsa, zorbalık büyüyüp bir toplum hastalığına dönüşecek.

Birde edebin diğer boyutu; mahremiyet ihlali,sapkınlık. Malum son günlerde gündemde olan gençler arasında rağbet gören sözde sanatçı(!) geçinen Manifest adlı grubun +18 olarak gerçekleştirdiği konser görüntüleri, çok sevilen ve dinlenilen Mabel Matiz'in son şarkısı gibi bir çok unsur gerçekten kelimelerle açıklanmayacak bir ahlaksızlık türü içeriyor. Bazı manevi kültürel, toplumsal, ahlaki değerlerimizi o kadar ayaklar altına aldık ki küçük yaşta zorbalıkla başlayan tavırlar kar topu gibi büyüyerek yıkıcı olaylara dönüşüyor.

Edep; insanın süsüdür, kişiliğin ziynetidir. Edebi olmayan bir özgüven, çevresine zarar veren bir kibirden başka bir şey değildir. Ve edepsiz büyüyen bir çocuk, yarın bir başkasının değil, en çok kendi ailesinin hayatını zorlaştırır.Bugün zorbalığa alkış tutan, çocuğunun kırdığı kalpleri görmezden gelen aileler; yarın kendi evlatlarının incittiği kalbin duasızlığını yaşayacaklar. Çünkü zulüm ve edepsizlik, mutlaka geri döner.

Ne demişti Hz.Yunus Emre; "İlla Edep İlla Edep"