NAZARGÂH-I İLAHİ "GÖNÜL"

Behlül Dâne'den rivayet edilen bir hikayede der ki;

    "Bir kadın evine giderken yoksul görünümlü bir çocuğun elinde çöp ile toprağı çizdiğini görür. Ne yapıyorsun evladım? diye sorar: Çocuk: Cenneti parselleyip satıyorum teyze der.

    Kadın cennetin böyle parsellenmeyeceğini ve satılmayacağını bilse de çocuğa yardımcı olmak için bana da bir parsel verir misin? parasını vereyim der.

     Çocuk da 20 TL der. Kadın çocuğun gönlünü yapmak için parayı verir ve gider. Olayı da unutur. Birkaç gün sonra rüyada kendini cennette görür.

      Sonradan rüyayı eşine anlatır. Eşi de göz açıklığı yapar ve ben de bir parsel alayım der, gider ve çocuğu bulur. Evlat, bana da bir parsel verir misin? der! Çocuk olur ama bir parseli bir trilyon der. Adam itiraz eder, hanıma 20 TL'ye verdin. Benden neden bir trilyon istiyorsun der.

    Çocuk şöyle cevap verir. Amca, eşiniz cennetin parsellenmeyeceğini, satılamayacağını bildiği halde gönlümü almak için bana o parayı verdi. Satın almak için değil der. Sen ise gerçekten cenneti satın alabileceğini zannettin, benim de satabileceğimi..."

  Kırmak ve gönül yapmak iki kutup noktası gibi görünse de birbiriyle içiçedir aslında. Kırmak her zaman kolay, yapmak zordur.

     Manevî yönden de bu böyledir. Kalp kırmak Kâbe'yi yıkmak gibidir. O yüzden kırık bir kalpten gözyaşı düşünce arş titrer. Çünkü Yaradan'a en yakın olduğumuz yerdir gönlümüz. "Nazargâh-ı ilahidir" gönül, Allahu Teâlâ'nın kuluna baktığı yerdir yani.

    Muhatabın kim olduğu önemli değildir. İster eş, ister çocuk, ister anne,baba, arkadaş olsun aynı incelikle çabalamaktır hakikat olan.

    Sunulan imkânlar önemli değildir. Bazen 20 liradır gönül alan, bazen ufacık bir tebessüm. Önemli olan farkında olmaktır. Adım atmaktır, korkmadan, kaçmadan.

     Dilden gönüle uzanan o keskin ve ince çizgide bazen öyle kırılır ki gönül, kıran farkında bile değildir. Hiçbir çaba harcamaz, adım atmaz. Çünkü hayat hep kolaylaştırılmıştır onun için. Kırılan gönül ise sineye çekmiş, kendi kendine tomurcuklanmıştır yine. Çünkü en büyük merhem kendi gönlüdür kişiye.

   Yolumuzun hep gönlü güzel insanlara çıkması temennisiyle..