Kalemi Taşıyan Omuzlar

  10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü…

Takvim yaprağında sıradan bir gün gibi durur belki. Ama o yaprağın arkasında uykusuz geceler, ertelenmiş hayatlar, yutkunularak yazılan cümleler var. Gazetecilik, çoğu zaman yazmaktan çok susmamayı seçme mesleği. Görülmek istenmeyeni görmek, duyulmak istenmeyeni dile getirmek.Konforlu masalardan değil; sahanın tozundan, yağmurundan, soğuğundan konuşmak.

  Afet olur, cenaze olur, sevinç olur oradadır gazeteci. Herkes evine dönerken haberi tamamlamaya çalışan, herkes sustuğunda soru sormaya devam edendir. Alkış beklemez her zaman eleştiriyide göze alır. Çünkü bu meslek, rahatlıkla değil sorumlulukla yapılır. Burada küçük ama önemli bir parantez açmak isterim.

Ben kendime “gazeteciyim” deme cüretini gösterenlerden değilim. Bu mesleğe ömrünü vermiş, gençliğini matbaa kokusunda bırakmış, bayramı, gecesi, ailesi pahasına bu işi yapmış insanlara karşı böyle bir vefasızlık yapamam. Yazmak, kalem tutmak başka şey; gazeteci olmak bambaşka. Bu satırlar, mesleğin içinden biri gibi konuşma iddiasıyla değil; mesleğe saygı duyan bir yerden yazıldı.

Tam da bu saygı nedeniyle, Konya’da gazetecilik yapanlara verilen değeri görmezden gelmek mümkün değil.

Başta Konya Büyükşehir Belediyesi olmak üzere Meram, Selçuklu ve Karatay Belediyeleri, Çalışan Gazeteciler Günü’nü yıllardır bir formaliteye sıkıştırmadan, samimi bir şekilde sahiplenen kurumlar. Düzenlenen programlar, verilen mesajlar, en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş organizasyonlar ve özellikle özenle seçilmiş hediyeler; gazeteciye verilen değerin geçiştirilmediğini açıkça gösteriyor. Bu ince düşünce, bu özen ve bu sahiplenme için her birine ayrı ayrı teşekkür etmek gerekiyor.

Çünkü mesleğe değer vermek, yalnızca “kutlu olsun” demekle olmuyor.

Bazen bir detay, bir davet, bir jest; uzun cümlelerden çok daha fazlasını anlatıyor.Ancak tam da burada, görmezden gelinemeyecek bir gerçeğin altını çizmek gerekiyor. Burada gazeteciler cemiyetine de teşekkür etmek isterdim. Çünkü normal şartlarda gazetecinin mesleki dayanışmasını üstlenmesi, sorunlarına sahip çıkması, bu tür günlerde öncü rol oynaması gereken yapı elbette gazeteciler cemiyeti. Ama yıllardır yapılması gereken birçok işi, gazetecinin hatırlanmasını, bir araya gelmesini, değer görmesini her yıl belediyelerin üstleniyor olması, bu meslek adına ciddi bir boşluğu işaret ediyor. Bu bir kırgınlık değil; net bir tespit. Ve bu tespit, üzeri örtüldükçe daha da ağırlaşıyor.Gazetecilik, yalnız bırakıldığında daha da zor bir meslek hâline gelir.Çünkü gazeteci; reklam bütçesiyle değil, vicdanıyla çalışır. Kalemiyle geçinir ama çoğu zaman kaleminin bedelini ağır öder. Buna rağmen hâlâ doğru bildiğini yazan, baskıya rağmen susmayan, menfaat terazisini elinin tersiyle iten insanlar var. Ve bu meslek, hâlâ onların omuzlarında ayakta duruyor.

  10 Ocak bu yüzden yalnızca bir kutlama değil; bir yüzleşme günüdür.Bu ülkede gazeteciliğin hangi şartlarda yapıldığını hatırlama günüdür. Kalemin ne kadar yalnız, ama bir o kadar da dirençli olduğunu görme günüdür.

  Ve artık sözü netleştirmek gerekiyor:

Gazetecilik, yılda bir gün hatırlanacak bir meslek değildir. Alkışla beslenmez, hatırla ayakta durmaz. Hakikatle yürür, bedelle yazılır. Kalemini eğmeyenlerin mesleğidir. 

Bu vesileyle öncelikle Konya Büyükşehir başta olmak üzere Meram, Karatay ve Selçuklu Belediye Başkanlarına ve çalışanlarına her yıl oldugu gibi bunyılda bizleri onure etmelerinden dolayı teşekkürlerimi sunarken, Kalemini onuruyla taşıyan, bu mesleğe yıllarını veren, sahada ter döken, masa başında gecesini gündüzüne katan tüm gazetecilerin 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü kutlu olsun.

Kalemleri kırılmasın, sözleri eksilmesin, vicdanları yorulmasın.