YÜREĞE YÜK OLANLAR

Tam bir yıl oldu bu köşede yazmaya başlayalı. Bugün bu satırları yazarken içimde hem bir yılın heyecanı hem de ülkemizin yüreğine düşen şehitlerin ağırlığı var.

   Bir yıl çok farkli bir deneyim oldu benim için. Bu köşede yazmaya başladığımda içim daha çok umut doluydu -ki normal şartlarda hep umutla bakan biriyim ancak bu süreçte yüreğimi açtığım insanların birçoğunun iyi günümde yanımda olmadığını görmek benim için birazda üzüntü veren bir durum oldu. Hayatta gerçekleşen her şeyin başka bir şey için vesile olduğuna inanmaktan öte yürekten yaşayanlardanım. Bu yüzden belki de bu köşede yazmaya başlamam, insanların gerçek yüzlerini göstermelerine vesile oldu. Hayat bazen bizi zorlayarak, bazen hüzünle yoğurarak bir şeyler öğretiyor aslında bizlere. Belkide her şeyin bir vesile olduğunu hatırlatmak için yaşatıyor bu deneyimleri. 

   Bir yandan da bu kadar duyguya rağmen hayatının baharında yitip giden gencecik yiğitler. Kiminin sevdası mahşere kalmış,kimi daha evladını kucağına alamamış kimininse bayrağı, asılacak bir camı bile olmayan çadıra asılmış. 

   Hiç haber vermeden gelirken ölüm hayatı bu kadar umarsızca, bu kadar hasetlikle yaşamanın ne anlamı var diye düşünüyor insan. Çünkü gelirken habersiz geliyor ölüm, hiç vedası olmadan son kez sarılamadan bir helallik istemeden. Bazen bir sela sesinde bazen bir telefon mesajında öğreniyorsun kaybettiğini ve geri dönüşü olmuyor asla. Şimdi konuşma şansımız olsaydı şehitlerin ailesi ile kim bilir ne keşkeler kaldı içlerinde ne kırgınlıklar.  

 Şimdi olduğum yerden geri dönüp bakınca en net söylenecek şey bu kadar acımasız bir hayatın içinde kimse için üzmemek,yıpratmamak gerektiği kendini. Yanında olmak isteyen bir şekilde oluyor,özleyen arıyor,isteyen geliyor. Bir saniye sonrasının garanti olmadığı bir hayatta hiçbir nefes boşa harcanmayacak kadar değerli. En önemlisi güzel anılar biriktirip, bir hoş seda bırakabilmek gökkubbede.

   Vatan için canını veren şehitleri rahmetle anarken, yolumuzun hep güzel insanlara çıkması duasıyla...