Cinas Deyip Geçme

Âşık der inci tenden,

İncinme incitenden.

Kemalde noksan imiş,

İncinen incitenden.

Yukarıdaki mısraları Alvarlı Efe Lütfi hazretleri demiş. Cinas sanatını nasıl da uygulamış günlük yaşama. Cinasın ne olduğunu kısaca anlatayım sana can okurum.

     Yazılışları ve okunuşları aynı ama anlamları farklı sözcükler işbirliği yaptığında orada cinas olur, sanat olur, edebî söyleyiş olur.

     Kelimeler sınırlı, insan kişisinin düşünceleri, hayalleri sınırsız olunca bir kelime binbir manaya ev sahipliği yapar. Edebiyat dediğin nesne de buradan doğar.

     Şimdi dönelim Alvarlı Efe´ye. Madem bir hoş sadasını bırakmış bu aleme, alıp koyalım heybemize.

     Mürüvvet yani mertlik, yiğitlik dostların hatalarını bilmezden gelip öyle görünmektir.

     Kitabü´l Fevaid´de Hacı Bektaşı Veli der ki, “Hiç kimsenin incitmesinden incinmeyen kişi kurtulmuştur. Karşısındaki incitilmeyi hak etse de incitmeyen yiğittir, merttir.”

     Edebiyat candır canandır derken boşa konuşmuyoruz. Öteki bilimlerin kavramlarla anlattıklarını “Edebiyat” sanatla cezbederek anlatır ve hayati bir öğretinin ortasına “çaktırmadan” fırlatıverir sizi. Alvarlı Efe de Bektaş Veli de; dünyaya aldanma, incitildin sanma, omzunda heyben, devam et yoluna şükranla diyorlar.

    İki üstada da teşekkürler edip noktayı koyalım. Nokta dediysem, yanlış anlaşılmasın yolumuz uzun, vazifemiz büyük. Belki bir kahve belki ufak bir tefekkür molası. Ne de olsa insanız, dinlenmek muhtaçlığındayız.

  Günleriniz Allah´ın koruması altında ve Ramazan ayınız da mübarek olsun.

Her biriniz, zatınıza hoşça bakın.