Kadınlar Olmasaydı

Hala yaşım genç ama, vücudum ölgün gibi;

Bütün acı günlerim aklımda, bugün gibi!

İçim hayata küskün, dış yüzüm düğün gibi;

Elli iki yıl geçti: Elli iki gün gibi! ...

Doğmayan hülyaların saçlarını taradım,

Ezop gibi fenerle gündüz insan aradım

Ne kendime yar oldum, ne kimseye yaradım,

Elli iki yıl geçti: Elli iki gün gibi...

Celal Sahir Erozan´dan sana gelsin sevgili okur bu dizeler. Çünkü bu satırları okuyorsan tesadüfen değil. Elli iki olmasan da henüz ya da çoktan geçtiysen elli ikiyi fark etmez, yol da yolculuk da aynı her birimiz için.

“Kadınlar olmasaydı benim şiirim öksüz kalırdı.” diyor Celal Sahir ve bu minvaldeki fikirleri nedeniyle de epeyce eleştiriliyor.

“Eleştirilmek istemiyorsan hiçbir şey söyleme, hiç kimse olma.” Aristo´ya bu sözü nedeniyle 21. asırdan bir teşekkür ediyorum. Ne kadar doğru.

Dünyalılar eleştirir. Yani hepimizin ortak becerisidir eleştiri. Ondan kaçmak imkansızdır. Kaçan kovalanır bilirsin. Eleştiri de kendisini ucube gibi görenleri daha çok kovalar.

Celal Sahir kaçmamış. Bazıları gibi yaradılışında olan parçaları inkar etmemiş.

Eylemleri; başkalarının daha çok hayal etmesine, daha çok yapmasına, daha çok öğrenmesine, daha çok olmasına ilham veren insanlar kaçmazlar. Eleştiriye can atarlar hatta. İnsanlığı ve insan özelliklerini kucaklamışlardır.

Kolay mı bu?

Büyük olasılıkla değil. Hayat kişinin kendini deneyimlediği bir platform olduğuna göre kolaylık her an söz konusu olmayacak. Bazen çok zor olacak hatta.

Bu konu da her konu gibi çok su götürür.

Şimdilik yine Celal Sahir ´den incilerle nokta koyayım. Muhtemelen ilk ve son kez duyacaksın:

Eğer olsaydık ben deniz sen kaya;

eteklerinde ağlaya ağlaya

Sert kalbine bir merhamet verirdim.

Eğer olsaydık ben bulut, sen ay;

Yere düşse nurundan bir küçük pay

Kıskanırdım, damla damla erirdim.

Eğer olsaydık ben bülbül, sen gül;

İnleyerek seni eğlendirirdim.

Sen bir CİN'sin bense çarptığın çocuk

Dilim tutuk karşında, benzim uçuk

Bir yaşayan ölü haline girdim!