Süleyman Efendi´nin Nasırı, Yalan Dünya ve Don´t Try

Hiçbir şeyden çekmedi dünyada

Nasırdan çektiği kadar

Hatta çirkin yaratıldığından bile

O kadar müteessir değildi;

Mesele falan değildi öyle

To be or not to be kendisi için

Bir akşam uyudu;

Uyanmayıverdi.

Aldılar, götürdüler.

Yıkandı, namazı kılındı, gömüldü.

Duysalar öldüğünü alacaklılar

Haklarını helal ederler elbet.

Alacağına gelince...

Alacağı yoktu zaten rahmetlinin

       Bu şiir edebiyatın özgür çocuklarından Orhan Veli ´ye ait. Şiirin adı Kİtabe-i Seng-i Mezar. Yani mezar taşı yazısı.

       Çirkin, nasırlı, yoksul ve cahil bir adamın ölümünü şiirleştirmiş. Süleyman Efendi ne kadar yaşadıysa o kadar da ölmüştü ve adına şiir yazılması onu ve çok çektiği nasırını edebiyat raflarına taşıdı. Yalan dünyada bu bir hediye sayılır.

       Dünya insanlara pek de sıcak davranmıyor, biliyorsunuz. Eve aniden gelen istenmeyen konuk muamelesi yapıyor ya da “yahu ben yeterince kalabalık ve yorgunum, üstelik de yaşlı, sen de nereden çıktın” tavrını alıp tam tabiriyle seni doğduğuna pişman ediyor.

      Öyle kimseye tatlı bir vaad de vermiyor. Kendi kendimize gelin güvey oluyoruz. Sonra da bir gayret düzeltmeye çalışıyoruz diğerlerini ve dünyayı. Asıl trajedi de burda başlıyor. Yoksa komedi mi demeliyim? Traji komik. Çünkü hiçbir şey düzelmiyor.

      Dünya edebiyatının duayenlerinden Henry Charles Bukowski mezar taşına “ Don´t Try” yazdırmış. “Çabalama” diyor. Yani hiç yorma kendini. Bukowski çok zorlu bir hayat geçirmiş, çok denemiş, çabalamış ve galiba olayı çözmüş. Yaşamın içindeki her şeyi kucakla. Yaşama, olana saldırmayı, düzeltmeyi bırak. Zaten başaramazsın. Sonuç: Don´t Try.

Süleyman Efendi kurgulanmış kişilik, Bukowski ise gerçek bir karakter olarak mezar taşlarıyla aynı mesajı veriyorlar.

    Yalan dünya bir kurgu ve bizler de içindeki Süleyman Efendiler, Bukowskiler değil miyiz? Bir bakıp geçiyoruz işte buralardan. Hepsi bu.