Aklımdakiler Köşesi
Lâ Süpürgesiyle Dünya Turu 10
Bin parçaya dağılan kalbimi sana topladım.
Bu cümleyi çok sevdim ve hemen sana yazdım.
Başka ne yapabilirdim ki?
Binmişim bir süpürgeye çuf çuf uçuyorum o köşe bu köşe. Hem de yaz kış demeden. Umrumda değil. Yeter ki uçayım. Üstelik yükseklik korkuma rağmen bu arzum dizginlenemez biçimde artıyor. Korkum galiba arzumu coşturmakla vazifeli. Çok da mahir. Kendisini tebrik ediyorum. Korku, korkulan bir duygu olup ucu ölümlü hayatımızın baş köşesinde bağdaş kurucu misafirdir, bilirsin. İşe yarar yaramasına da candan da bezdirir. Ta ki bin parçaya dağılan kalbini kime ya da neye toplayacağını keşfedene kadar.
“Kalbim dağılmadı ki hiç toplayayım” diyenlerden olabilirsin. Ne mutlu sana. ama bu yazıyı okuyorsan “dağılmama” ihtimalin neredeyse yok. Üstelik hayat ve üzünç teyze izin vermez buna. İlle keder ille acı der de silkeler seni şöyle bir tozun toprağın gitsin diye. Sen de şapka çıkarırsın iki büklüm.
Sonuçta asude olam der isen gelme cihane kaza okları mutlak saplanacak böğrüne türünden bir Ziya Paşa repliği ile “ah uh” revan olursun yola. Tepetaklak, düğüm olmuş vaziyettesindir, tek ayak gidersin, bakalım bu fiziksel beden nere kadar dayanacak dersin. Hapları da yutarsın rengarenk, Allah razı olsun kapitalizm ve dünya sağlık örgütü iş birliği dört nala ayakta tutar seni ama ölmeyecek kadar. Ölme ki içesin hap hup sabah akşam tok karnına.
Derken, sen bu garabetlikten nasıl kurtulacağım diye tepim tepim düşünürken dışarıda fırtına, hayatına gelip gidenler, planların alt üst olması “nazar değmesin” biçiminde istikrarını korur. Zaten hem kişisel tarihin hem etnik tarihin, travmanın ve envai çeşit acının her bir rengi, boyu bosuyla doludur. İyi haber şu: Bütün bu döngü kendi merkezini anayurt edinmen içindir. Vatanın ne kadar kutsalsa “merkezin” yani öz benliğin de o kadar kutsaldır. Zihnin, kalbinle bütünleşmek peşindedir. Tüm ikileri bir yapma davasıdır bu. Az önce dediğim gibi kutsalların kutsalı. Bilinçaltı adlı karanlık denizin, esaslı bir sefere çağrısıdır. Mehteri de verebilirsin kendine. Sana eşlik etsin. Yahu başka bir melodi, musiki, tını vs. her şey olabilir. O kadarı senin bileceğin iş. Kesin olan, bu deniz seni çağırır. Köpür taşar, bağır avaz hem de.Yalnız değilsin. Kahramanın yolculuğu hepimizin kaçınılmazı. Bir haberci ya da ansızın bir olay seni davet eder, sen bir iki hık mık, yola çıkarsın (mecbureeen) sonra erginleşme ve gelsin dönüşmece. Artık sen, sen değilsindir. Aslında sen sensindir bir yandan da. Duyguların esnekliği armağanı verilmiştir sana zihnin esnekliğine bağlı olarak. Hayata direnmeden onunla hareket edebilme kapasiten tavan yapmıştır. Artık kırılmadan bükülebiliyor, tutunmadan dengede kalabiliyorsundur. Sınırların kilometrekare olarak hayli genişlemiştir. Fatih Sultan Mehmet´e rakip olmak üzeresindir hani. Fatih de İstanbul´u fethederken hamaset bir yana sana, bana, hatta dünyaya ruhsal sınırları aşma dersi de veriyordu. Yani bir ahiret varsa bütün mesele toprak kazanımı olamaz.
“Bin parçaya dağılan kalbini kendine topla.” Dedi hayat bana bugün. Kendinden çıkma, dedi. Hani pergel vardır, bir ayağı sabit tutulup diğer ayağı döndürülerek kusursuz daireler veya yaylar elde edilir onun sayesinde. Vallahi çok muhteşem araçmış. Çok da öğretici. Kusursuz daireyi bir ayağı merkezinde elde ediyor. O merkez milim şaşsa daire, dairemsiye dönüyor. Büütün gayret seni -imsi, -ımsı´lardan azade etmek. Ne olacaksan yarım olma, tam ol diye işte.
Gez dünyayı gör Konya´yı, Lâ süpürgeni sür yere göğe. Zaten aslımıza rücu edeceğiz, edeceğiz de belli ki Allah bunu farkındalıkla yapmamızı istiyor. Ben bilmem sen bilirsin deyip kalbimizi O´na toplayalım. Muhakkak binbir hayır var. Hoşçakalasın. Değerlisin…


