Aklımdakiler Köşesi

Kayıt Tarihi: 10.11.2026 21:21 - Son Güncelleme: 20.11.2026 03:02
YAZI
A

“Lâ Süpürgesi” turlarımıza devam ediyoruz bin şükür. 

Merhabaların en güzeli senin olsun Konya´nın Nabzı´nı tutan okuma kurdu dostum.

Yaradan´ın ilk emri “oku” ve bu asla bir tesadüf değil. 

Her ne kadar yalan da olsa dünyanın belli ki kendi içinde barındırdığı bir gerçeklik var ve biz onunla da selamlaşmak durumundayız. Daha doğrusu bu yalan olma idrakini entelektüel seviyenin ötesine taşımak zorundayız. Bir şeyi deneyimlemek ile onun ne olduğunu akletmek aynı şey değil çünkü. Mesela hayatında hiç muz yememiş birinin muzun tadını sadece aklıyla anlaması beklenemez. O muzla karşılaşması ve onu yemesi şart. İçinde yaşadığımız beş duyu dünyasının “gerçek” hakikat olmadığına ikna olmamız için de okumak eylemi bize sunulan imkânlardan biri. Okumak; seyretmek ve anlamak demek aynı zamanda. Mesela Sofi´nin Seçimi adlı bir film var. İçinizde izleyenler ve anımsayanlar olabilir. Çok trajik bir seçimle yüzleşmenin acımasızlığı şahitlik ediyoruz orada. İki oğlan çocuğunu gestapodan kurtarmak için kaçıran Sofi ne yazık ki yakalanıyor. Toplama kampının çocuklarının kaderi olmasına izin vermek istemeyen Sofi hiçbir annenin karşılaşmak istemeyeceği türden bir seçimle burun buruna geliyor. Görevini ifa etmek zorunda olan şefin çocuklardan sadece birini almayı düşünmesi Sofi için hem büyük bir ödül hem de büyük bir cezaya dönüşüyor. İki çocuğu birden kampa göndermeyecek ama hangi çocuğunun gideceğinin seçimini Sofi yapacak! 

Ne dersin bu senaryoya azizim.

Sofi ne etsin?

Sen onun yerinde olsan ne yapardın?

Gündelik hayatta acayip akıllıyız ve herkese dağıtıyoruz bolca. Bilmediğimiz yok. Neredeyse herkes yanlış olabiliyor bir diğerine göre. Parmaklar kolayca karşı tarafı işaret ediyor;

empati, semtlerimize bazen hiç uğramayabiliyor. Kabul etmesek de manzara bu. 

Sofi iki öz oğlundan birini mecburiyetlerin en beteriyle gestapo şefinin kanlı ellerine veriyor. Cehennemin yeryüzü versiyonu. Hatta bir anne için daha nasıl bir cehennem inşa edilebilir ki? Hem suçlu hissedeceksin hem bir oğlunu kurtardığın için bir yanın huzurda kalacak ama huzurlu hissettiğin her anın bedelini yine ağır bir can acısıyla ödeyeceksin. Kaybettiğinin sancısı ömrün boyu yol arkadaşlığı edecek sana. 

Sofi kadar olmasa da her birimizin yaşamı sanki biraz böyle değil mi? Bir kayıp-kazanç döngüsü… Bazen bir şey elde ederiz ve o “büyük” bir şeydir, sonra havalara uçarız. Oysa o an o büyüklükte başka bir şey kaybetmişizdir ve fark etmeyiz. Ama o farkındalık ziyaretimize muhakkak gelir. Er ya da geç olmasının da zerre önemi yoktur. Nihayetinde zaman dediğin de kocaman bir yanılsamadır. Tam tersi de olur elbet. Kaybederiz ve perişan oluruz. Aslında o oranda da kazanılan bir şey vardır ve biz yine çoğu kez sonraları anlarız payımıza düşen kazancı. Ustalar ise hemencecik anlayanlardır. Ne kazanca ne kayba kapılmayanlardır. Varlığa sevinmeyen yokluğa yerinmeyenlerdir. Yunusça aşk denizinde yüzenlerdir. Bu yol bu masal çok uzundur. Akıntılar ve köpek balıklarıyla doludur. Ödülü ise büyüklerin büyüğüdür. Çünkü Allah beklemektedir kaderini ve sana düşen akışa teslim olmaktır. Sofi, zorunlu teslim oldu. Gönülden teslimiyet nasip olsun hepimize. Bilgeleşelim. Buralarda kal…


ETİKETLER:

YORUM YAP

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

M******r A**r

13.11.2026 20:44

Elinize sağlık hocam, güzel bir yazı olmuş

Habibe Nesrin Ertuğrul

Habibe Nesrin Ertuğrul

Yazarın Diğer Yazıları